Het is iets na één uur in de nacht. De boulevard van Chersonissos is gevuld met dansende mensen. De deuren van alle barretjes, clubs en pubs staan wagenwijd open. De boxen bij de ene tent staan nog harder dan de andere. Een (illegale) mannelijke roma van rond de 60 rent als een gek aan mij voorbij. De heliumballonnen, zijn verkoop waar, als een strakke lijn achter hem aan. Voor de proppers is het nu spitsuur. Zo vlug mogelijk proberen ze de toeristen met hun gladde praatjes naar hun café te lokken. En dan opeens wordt de muziek  minder.  De uitgaansgelegenheden sluiten hun deuren, en de proppers zoeken een zo onopvallend mogelijk plaatsje op het terras. Net wanneer hun billen de stoelen raken, komt er zachtjes een politieauto de hoek om rijden. De zwaailichten staan aan en zorgen ervoor dat het feestende publiek plaats maakt. De auto rijdt gestaag voorbij en vlak voordat de auto de hoek is om geslagen gaan de deuren weer open. De proppers staan op en gaan verder alsof er niks is gebeurd.

 Wie aan Griekenland denkt, denkt aan tzaziki, mooie stranden, raki, witte huisjes met blauwe daken en de Sirtaki. Echter, na een week in Kreta kon ik al een heel ander rijtje aan dit lijstje toevoegen, namelijk een land dat gebaseerd is op corruptie, vriendjespolitiek en misleiding.

 Officieel is het voor de kroegen en clubs verboden om ’s nachts de deuren open te hebben wegens de geluidsoverlast. Proppers zijn sowieso niet toegestaan. ‘But money makes the World go around’ zei een Griekse clubeigenaar toen ik hem ernaar vroeg. De eigenaren betalen elk seizoen een flink bedrag zodat ze niet worden opgepakt. Maar het voorval met de politie dan? Ach.. dat is gewoon voor de show, en een machtspelletje van de politie zei hij.

 Als Griek is het van groot belang dat je een goed netwerk hebt. De kassa op de zaak waar ik werkte had bijvoorbeeld een speciale knop waarop we de kortingen in moesten voeren als er een buurman of kennis van de baas langs kwam. En andersom kreeg hij dan bij hun weer korting. Of het nou ambtenaren waren of fruitverkopers.  Zo kwam het ook dat mijn baas op een dag zwaar chagrijnig binnen kwam. ‘The school doesn’t want to take  my kids because I don’t know the headmaster’ riep hij enigszins verontwaardigd.

Het moge duidelijk zijn. Een oplossing voor de Griekse crisis ligt naar mijn mening niet in de miljardensteun die Europa momenteel investeert. De Griekse mentaliteit moet gewoon weer terug naar de basis. Terug naar de tzaziki, mooie stranden, de raki, de witte huisjes en de Sirtaki.

ps. Voor wie de Sirtaki na het lezen van deze blog nog niet in het hoofd heeft. Klik HIER voor een leuke bijpassende versie.

De afgelopen drie jaar heb ik me er goed van kunnen weerhouden om bij een studentenvereniging te gaan. Maar na een vakantie met wekenlang zon, zee, zomer en geluk, vond ik het nodig om iets te doen waardoor ik het nieuwe schooljaar weer met beide voeten op de grond zou beginnen….

Zo kwam het dat ik  afgelopen zaterdag om half acht ’s ochtends voor mijn huis stond om mijn splinternieuwe matje aan mijn stuur te binden. Mijn weekendtas deed ik als een brugklasser met zijn eerste eastpack op mijn rug. Bij mijn inschrijving kreeg ik, op z’n zachts gezegd, nogal een vreemde paklijst aan spullen mee. Een compleet servies van de Blokker (inclusief artikelnummer), een panty van de Zeeman, sokken van de Hema en noestig krullende wiki wigi (nee dit is geen typfout). In mijn hoofd ga ik het nog even allemaal na. Check, check, dubbel check. De ontgroening kon beginnen.

 Eenmaal bij de achteringang van de sociëteit aangekomen, worden we opgewacht door een paar jongens in rokkostuum. Ze gniffelen en maken hardop sarcastische opmerkingen over de novieten die voor hen staan. We worden verzocht om onze weekendtas verticaal tegen het muurtje aan te zetten en om vervolgens strak tegen elkaar op onze tassen te gaan zitten. Lang hoeven we niet te wachten. Wanneer iedereen zit moeten we weer op staan om een knoopzak te maken van een door iedere meegebrachte hoeslaken. Rokkostuum 1 leest een lijst voor met spullen die we in de knoopzak moeten doen en vervolgens worden we in groepjes van tien de binnenplaats van de societeit in geduwd. Boze meerderdejaars kijken ons vanaf het dak streng aan. Als we onze weekendtassen hebben gedropt moeten we strak tegen de muur gaan staan en een studie maken van onze schoenen.

 Enkele minuten later heb ik de twijfelachtige eer om als één van de eersten het sociëteitsgebouw te betreden. Gewapend met enkel alleen nog mijn knoopzak met onder andere het Blokker-servies, de Hema-sokken en een watervaste stift loop ik, met een nerveuze hartslag, het gebouw binnen..

 Mijn eerste obstakel staat bij de wc. Een in zwart gekleed meisje met boze, zwart omlijste ogen en haar haar in een strakke knot naar achter, schreeuwt tegen ons dat  elk meisje wordt gedwongen te toiletteren (of je nou moet of niet) en om haar make-up en sierraden af te doen.  Op de w.c probeer ik nog even tot mezelf te komen. Maar dan wordt er hard op de deur gebonkt. ”Kut Noviet! Opschieten!  Je bent niet de enige! AFKNIJPEN KUT NOVIET.”’

 Met mijn broekrits nog half open, ren ik door naar de volgende ruimte waar een aantal net zo donkere types me gebaart nog sneller te zijn. Alle spullen moeten uit mijn knoopzak worden gehaald en in de daarvoor bestemde bakken worden gedrapeerd. ”SNELLER! OPSCHIETEN NOVIET” schreeuwt een bebaarde jongen met een stropdas in rood-groene verenigingskleur in mijn oor. Hij blijft vlak achter mij lopen. Ik begin uit nerveusiteit te lachen. Een doodszonde voor novieten, zo blijkt.  Na een scheldserenade vraagt de bebaarde stropdas dreigend naar mijn naam. ”EN NU OPDONDEREN NOVIET!”. Snel ren ik naar de volgende ruimte. Op de vloer staan met stoepkrijt getekende hokjes met daarin nummers die totaal niet op volgorde staan. Ik krijg mijn novietenpaspoort in mijn handen gedrukt. Nummer 123. ”ZITTEN”. Om mij heen is het een gekkenhuis. Er wordt vanaf alle kanten geschreeuwd, gescholden en gedreigd. Na een kwartier in kleermakerszit voel ik dat mijn voeten slapen. Ik wil me uitrekken maar word gelijk op orde geroepen door iemand van de ontgroeningcommissie. ”STIL ZITTEN”. Naast mij zit een meisje met lang haar. Enkele lokken vallen in haar gezicht. Als ze haar staart strakker wil maken krijgt ze er van langs. ”NIET AAN JEZELF ZITTEN”.

 Na enkele uren mogen we eindelijk opstaan. De lichten gaan uit, wat de sfeer en de mensen van de ontgroeningcommissie nog enger maakt. We worden gedwongen om als zombies achter elkaar in een rondje door de zaal te lopen. Een bierlucht vult de ruimte. De stropdassen, baarden en zwarte ogen zijn nog furieuzer dan ervoor. Af en toe worden er willekeurig novieten uit de groep gehaald die voor straf op hun knieën moeten gaan zitten, kruipend verder moeten gaan of als een moslim moeten bidden terwijl ze teksten te roepen als ‘Ik zal u gehoorzamen meneer de assessor campus 1”. Als ik om me heen kijk zie ik allemaal verdwaasde gezichten. Het is duidelijk. Dit zouden 10 hele lange dagen gaan worden…

Ondanks het feit dat Stuart een beetje schuw is tegenover mij en de andere bewoners van mijn huis, is hij absoluut geen saaie huismuis. Sterker nog, hij heeft een behoorlijk actief seksleven en er kruipen inmiddels al een aantal ’little’ Stuartjes door ons huis 

Maar goed, Stuart betaalt geen huur en mijn huigenootjes en ik zijn hem ook liever kwijt dan rijk! We hebben alles geprobeerd om van hem af te komen. Eerst wilden we hem in de val laten lopen. Toen dat niet lukte hebben we een sensor geplaatst. Maar omdat we hem nu echt zat zijn hebben we extreme maatregelen moeten nemen: gif.

Meer weten over stuart? Kijk hier voor de Kaas-reclame waar Stuart een hoofdrol in heeft gespeeld

Omdat ik deze zomer wat anders wilde dan lauwe koffie rondbrengen op een regenachtig Nederlands terras besloot ik een paar weken geleden te solliciteren op een soort gelijk baantje op het warme Griekse eiland Kreta. Inmiddels ben ik aangenomen en zondag vertrek ik voor 2 maanden naar Liménas Chersonísou (Chersonissos). De kustplaats is inmiddels onder jongeren  populairder dan het Spaanse Blanes en Loret de Mar en ik hoop toch iets meer van het eiland te zien dan dit lijstje dat ik op internet vond.

In mijn vrije dagen hoop ik dan ook contact te kunnen maken met de locals (al is mijn grieks nu nog beperkt tot Kalimera (goedemorgen) en Kalispera (goedenavond) en meer van het eiland te zien dan in mijn Capitool-gids en Lonely planet staat beschreven. Misschien ga ik mijn zee-angst wel overwinnen en haal ik mijn duikbrevet..

 To be continued….

Utrecht, 12.45 uur. Ik fiets richting het centrum omdat ik nog even naar de Hema moet voor wattenstaafjes. Zoals ik al zei, ik heb niet veel met voetbal en omdat ik tijdens de eerste wedstrijd van Oranje bij de crematie van mijn oma zat hou ik er toch een beetje een naar gevoel bij dit jaar.

 Ik ben nog maar net op mijn fiets gestapt of ik kom ze al tegen: de brulshirts, de beessiemutsen, de Bavaria-jurkjes en de Heineken TromPet. Eenmaal in het centrum word ik bijna van mijn fiets geblazen door een vuvuzela en als ik af stap zet ik mijn fiets naast die van twee oranje zwarte pieten. Het is druk in het centrum, maar de Hema is vrijwel uitgestorven. Op de radio is de gewoonlijke Hema relcame ingeruild voor een uitzending van Langs de Lijn.  Als ik wil afrekenen vang ik het telefoongesprek op van een jongen die achter mij staat. Zijn gesprekspartner vertelt hem dat er bij  Café De Winkel van Sinkel, waar de wedstrijd te zien is op een groot scherm,  een enorme rij staat. Eenmaal weer buiten knalt Frans Duijts uit de boxen van een van de nabij gelegen kroegen. Zei prinses Maxima in 2007 nog dat de Nederlandse indentiteit niet bestond. De Oranje extase rond het W.K voetbal 2010 is Nationalisme ten top.

Bijzondere om te zien, hoe veel mensen die normaal helemaal geen sportliefhebber zijn, ineens een rol aannemen en vol overgave achter Oranje staan. Tijdens de Olympische juichten politici compleet met oranje stropdas als cheerleaders en in het buitenland staan onze fans bekend als ‘the orange army’. Het is alleen nog even wachten op de oranje boerka.

Omdat ik de Spaanse hoofdstad op een andere manier wilde leren kennen dan de standaard toeristische plekjes,  zoals Palacio Real, het Prado en en Plaza Mayor, trok ik eind mei samen met een vriendin en 80.532 andere mensen naar het Madrileense stadion om een voetbal wedstrijd van oud Real Madrid spelers tegen het veteranen team van Inter Milaan te aanschouwen. Voetbal is namelijk de nationale sport van Spanje en Real Madrid de meest succesvolle club.

Het was maar vijf haltes naar het eindstadion. Maar bij elke stop in de Metro persten zich meer en meer joelende voetbalsupporters tegen ons aan. Het lawaai bij aankomst was enorm. En toen bleek dat alle reisgenoten uit  onze metro nog maar een schijntje waren vergeleken met het totale volk dat zich inmiddels bij Bernabéu verzamelt had. Eenmaal binnen bleek dat onze plekken zich in de nok bevonden. Rennend over de roltrappen haastten we ons naar boven. En dan ineens uit het niets was daar een immens uitzicht. Vanuit een van de doorgangen naar de tribunes zie ik de overkant van het stadion. De afstand is zo groot dat de supporters zijn veranderd in gekleurde vlekjes zo groot als een duimnagel. Bernabeu is met ruim tachtigduizend zitplaatsen niet eens een van de grootste stadions ter wereld, (In de Noord-Koreaanse hoofdstad Pyongyang staat namelijk een voetbaltempel  met een capaciteit van 150.000 plekken. Maar de Arena heeft, ter vergelijking, plaats voor maar ongeveer 50.000 mensen) maar zo veel mensen bij elkaar maakt een geweldige indruk.

We lopen de gang door en komen uit bij de tribunes. Ik kijk recht in een scherp afdalende tribune en moet even slikken als ik besef dat we nog hoger moeten klimmen om bij onze plek terecht te komen. Uiteindelijk laat ik me zakken op een van de plastieken blauwe stoeltjes. De Milaanse spelers lijken aan Real Madrid gewaagd en de ene na de andere bal vliegt in het doel. Het publiek zet regelmatig de wave in en de coaches lijken om de tien minuten een speler te wisselen. Waar ik thuis nog regelmatig achter de televisie in slaap val omdat het zo saai is, hoef ik me hier geen enkele minuut te vervelen.

Naast mij zitten een paar trouwe Real Madrid fans aandachtig naar het veld te staren. Tussen het kijken door splitten ze vakkundig de zonnebloemzaadjes tussen hun tanden om de hulsjes vervolgens op de grond uit te spugen. Een  echte traditie, zo blijkt. Want wanneer ik na anderhalf uur het stadion weer verlaat is de betonnen vloer van de tribune bruin gekleurd door alle uitgespuwde zaadjes.

Als ik op Eindhoven Airport aankom zie ik dat er zelfs vluchten vertrekken naar Rotterdam! De aswolk die het vliegverkeer in half Europa  stil legde, geeft wel aan hoe afhankelijk we zijn geworden van Boeings en Airbussen. Doordat bedrijven steeds meer op internationaal gebied gaan samenwerken, maar ook omdat de mijn generatie steeds vaker een vliegvakantie naar de Griekse eilanden boekt in plaats van dat we met ons tentje naar Terschelling gaan. Tja, en waarom ook niet. Vliegen is snel, goedkoop en  redelijk comfortabel.

Veertig euro lichter, ik laat mijn boarding pass aan de grondstewardess zien en loop de slurf die me naar het vliegtuing leidt, binnen. Ik kies een plaats op de eerste rij. Naast het raampje. Last van vliegangst heb ik niet. Maar na de recente vliegrampen in Smolensk, Tripoli, Suriname en India ga ik dit keer toch iets minder relaxed het vliegtuig in. Wanneer de banden het laatste contact met de grond verbreken keert mijn maag zich even om. Het zal toch wel goed gaan? Eenmaal veilig boven de witte wolkendeken word ik weer rustig en durf ik mijn stoelriem los te maken. Ik lees nog wat in mijn Capitoolgids en voor ik er erg in heb, wordt de landing al weer ingezet. Tot San Sebastian hebben we boven een bewolkt gebied gevlogen maar ineens komt de Spaanse kustlijn in beeld. Zonovergoten bruine en groene weiden vullen het land. Af en toe een dorpje, een berg of een meer. De druk in mijn oren neemt toe. Snel zoek ik naar mijn pakje kauwgum. Maar het is al te laat. Het industrieterrein rond om Bajaras Airport komt griezelig dichtbij en dan ineens zie ik de landingsbaan naast me. Met een lichte tik en een enorme vaart landen we op het vliegveld. Mijn ogen vallen op de zwarte letters bij een van de Hangars. Bienvenido a Madrid!

Niets daarvan! Nu ben ik druk, omdat het kan! Ja. Momenteel heb ik maar twee dagen in de week les, maar de schade moest worden ingehaald. Dus inmiddels ben ik toch maar naar de dokter geweest voor die ingegroeide teennagel, heb ik toegegeven aan al die borrelavondjes met vrienden, ben ik op visite geweest bij klasgenootjes in het Buitenland, heb ik mezelf toch maar weer met tegenzin naar die sportschool gesleept, en ben ik nu toe aan een metamorfose van mijn kamermuren..

Gelukkig ben ik de schrijfkriebels onderweg niet kwijtgeraakt en hoop ik u het resultaat te kunnen tonen. Welkom op Marianneschrijft.worldpress.nl!