De zomer voorbij

De afgelopen drie jaar heb ik me er goed van kunnen weerhouden om bij een studentenvereniging te gaan. Maar na een vakantie met wekenlang zon, zee, zomer en geluk, vond ik het nodig om iets te doen waardoor ik het nieuwe schooljaar weer met beide voeten op de grond zou beginnen….

Zo kwam het dat ik  afgelopen zaterdag om half acht ’s ochtends voor mijn huis stond om mijn splinternieuwe matje aan mijn stuur te binden. Mijn weekendtas deed ik als een brugklasser met zijn eerste eastpack op mijn rug. Bij mijn inschrijving kreeg ik, op z’n zachts gezegd, nogal een vreemde paklijst aan spullen mee. Een compleet servies van de Blokker (inclusief artikelnummer), een panty van de Zeeman, sokken van de Hema en noestig krullende wiki wigi (nee dit is geen typfout). In mijn hoofd ga ik het nog even allemaal na. Check, check, dubbel check. De ontgroening kon beginnen.

 Eenmaal bij de achteringang van de sociëteit aangekomen, worden we opgewacht door een paar jongens in rokkostuum. Ze gniffelen en maken hardop sarcastische opmerkingen over de novieten die voor hen staan. We worden verzocht om onze weekendtas verticaal tegen het muurtje aan te zetten en om vervolgens strak tegen elkaar op onze tassen te gaan zitten. Lang hoeven we niet te wachten. Wanneer iedereen zit moeten we weer op staan om een knoopzak te maken van een door iedere meegebrachte hoeslaken. Rokkostuum 1 leest een lijst voor met spullen die we in de knoopzak moeten doen en vervolgens worden we in groepjes van tien de binnenplaats van de societeit in geduwd. Boze meerderdejaars kijken ons vanaf het dak streng aan. Als we onze weekendtassen hebben gedropt moeten we strak tegen de muur gaan staan en een studie maken van onze schoenen.

 Enkele minuten later heb ik de twijfelachtige eer om als één van de eersten het sociëteitsgebouw te betreden. Gewapend met enkel alleen nog mijn knoopzak met onder andere het Blokker-servies, de Hema-sokken en een watervaste stift loop ik, met een nerveuze hartslag, het gebouw binnen..

 Mijn eerste obstakel staat bij de wc. Een in zwart gekleed meisje met boze, zwart omlijste ogen en haar haar in een strakke knot naar achter, schreeuwt tegen ons dat  elk meisje wordt gedwongen te toiletteren (of je nou moet of niet) en om haar make-up en sierraden af te doen.  Op de w.c probeer ik nog even tot mezelf te komen. Maar dan wordt er hard op de deur gebonkt. ”Kut Noviet! Opschieten!  Je bent niet de enige! AFKNIJPEN KUT NOVIET.”’

 Met mijn broekrits nog half open, ren ik door naar de volgende ruimte waar een aantal net zo donkere types me gebaart nog sneller te zijn. Alle spullen moeten uit mijn knoopzak worden gehaald en in de daarvoor bestemde bakken worden gedrapeerd. ”SNELLER! OPSCHIETEN NOVIET” schreeuwt een bebaarde jongen met een stropdas in rood-groene verenigingskleur in mijn oor. Hij blijft vlak achter mij lopen. Ik begin uit nerveusiteit te lachen. Een doodszonde voor novieten, zo blijkt.  Na een scheldserenade vraagt de bebaarde stropdas dreigend naar mijn naam. ”EN NU OPDONDEREN NOVIET!”. Snel ren ik naar de volgende ruimte. Op de vloer staan met stoepkrijt getekende hokjes met daarin nummers die totaal niet op volgorde staan. Ik krijg mijn novietenpaspoort in mijn handen gedrukt. Nummer 123. ”ZITTEN”. Om mij heen is het een gekkenhuis. Er wordt vanaf alle kanten geschreeuwd, gescholden en gedreigd. Na een kwartier in kleermakerszit voel ik dat mijn voeten slapen. Ik wil me uitrekken maar word gelijk op orde geroepen door iemand van de ontgroeningcommissie. ”STIL ZITTEN”. Naast mij zit een meisje met lang haar. Enkele lokken vallen in haar gezicht. Als ze haar staart strakker wil maken krijgt ze er van langs. ”NIET AAN JEZELF ZITTEN”.

 Na enkele uren mogen we eindelijk opstaan. De lichten gaan uit, wat de sfeer en de mensen van de ontgroeningcommissie nog enger maakt. We worden gedwongen om als zombies achter elkaar in een rondje door de zaal te lopen. Een bierlucht vult de ruimte. De stropdassen, baarden en zwarte ogen zijn nog furieuzer dan ervoor. Af en toe worden er willekeurig novieten uit de groep gehaald die voor straf op hun knieën moeten gaan zitten, kruipend verder moeten gaan of als een moslim moeten bidden terwijl ze teksten te roepen als ‘Ik zal u gehoorzamen meneer de assessor campus 1”. Als ik om me heen kijk zie ik allemaal verdwaasde gezichten. Het is duidelijk. Dit zouden 10 hele lange dagen gaan worden…