Het is iets na één uur in de nacht. De boulevard van Chersonissos is gevuld met dansende mensen. De deuren van alle barretjes, clubs en pubs staan wagenwijd open. De boxen bij de ene tent staan nog harder dan de andere. Een (illegale) mannelijke roma van rond de 60 rent als een gek aan mij voorbij. De heliumballonnen, zijn verkoop waar, als een strakke lijn achter hem aan. Voor de proppers is het nu spitsuur. Zo vlug mogelijk proberen ze de toeristen met hun gladde praatjes naar hun café te lokken. En dan opeens wordt de muziek minder. De uitgaansgelegenheden sluiten hun deuren, en de proppers zoeken een zo onopvallend mogelijk plaatsje op het terras. Net wanneer hun billen de stoelen raken, komt er zachtjes een politieauto de hoek om rijden. De zwaailichten staan aan en zorgen ervoor dat het feestende publiek plaats maakt. De auto rijdt gestaag voorbij en vlak voordat de auto de hoek is om geslagen gaan de deuren weer open. De proppers staan op en gaan verder alsof er niks is gebeurd.
Wie aan Griekenland denkt, denkt aan tzaziki, mooie stranden, raki, witte huisjes met blauwe daken en de Sirtaki. Echter, na een week in Kreta kon ik al een heel ander rijtje aan dit lijstje toevoegen, namelijk een land dat gebaseerd is op corruptie, vriendjespolitiek en misleiding.
Officieel is het voor de kroegen en clubs verboden om ’s nachts de deuren open te hebben wegens de geluidsoverlast. Proppers zijn sowieso niet toegestaan. ‘But money makes the World go around’ zei een Griekse clubeigenaar toen ik hem ernaar vroeg. De eigenaren betalen elk seizoen een flink bedrag zodat ze niet worden opgepakt. Maar het voorval met de politie dan? Ach.. dat is gewoon voor de show, en een machtspelletje van de politie zei hij.
Als Griek is het van groot belang dat je een goed netwerk hebt. De kassa op de zaak waar ik werkte had bijvoorbeeld een speciale knop waarop we de kortingen in moesten voeren als er een buurman of kennis van de baas langs kwam. En andersom kreeg hij dan bij hun weer korting. Of het nou ambtenaren waren of fruitverkopers. Zo kwam het ook dat mijn baas op een dag zwaar chagrijnig binnen kwam. ‘The school doesn’t want to take my kids because I don’t know the headmaster’ riep hij enigszins verontwaardigd.
Het moge duidelijk zijn. Een oplossing voor de Griekse crisis ligt naar mijn mening niet in de miljardensteun die Europa momenteel investeert. De Griekse mentaliteit moet gewoon weer terug naar de basis. Terug naar de tzaziki, mooie stranden, de raki, de witte huisjes en de Sirtaki.
ps. Voor wie de Sirtaki na het lezen van deze blog nog niet in het hoofd heeft. Klik HIER voor een leuke bijpassende versie.
