The Local

Lege flesjes bier, een hamburgerzakje en enkele sigarettenpeuken. Met een harde straal spuit de reinigingsdienst van Chersonissos de straten op de boulevard schoon. De opkomende zon schijnt fel in de ogen van de  laatse nachtbrakers die hun maag tot het uiterste hebben gedwongen. Een enkeling zit met een wit weggetrokken gezicht op een stoeprand. Het is 07.15 en hoewel mijn voeten total  loss zijn na mijn nachtdienst, besluit ik toch nog een afzakkertje te doen met een collega. Samen glibberen we over de natte straten naar een afgelgen weggetje. ,,Hier is het”. Op het eerste gezicht lijkt er weinig leven in de zaak. De ramen zijn geblindeerd, de deuren dicht. Niks wijst er op dat er binnen een gigantisch feest gaande is. Pas als we vlak voor de deur staat wordt deze snel geopend. Een donkere man in een zwart pak gebaart dat we snel naar winnen moeten gaan. Eenmaal binnen moeten mijn ogen omschakelen van het velle ochtendlicht naar de duisternis waarin ik ben beland. Het is druk binnen,  Coldplay knalt uit de speakers en de mensen dansen alsof hun leven er van af hangt. Een barman gooit sierlijk een brandbaar goedje op de bar voor hem en steekt het vervolgens aan waardoor er een spectaculair beeld ontstaat. Ik wacht tot het vuur gedoofd is en bestel een Malibu- Jus. Als ik wil betalen geef ik hem een briefje van vijf, en krijg vervolgens zeven euro terug. Zelfs de barmannen zijn dronken. Ik glimlach en hijs me door de menigte richting mijn collega’s. ‘ Jamas’, we proosten. Een beter begin van mijn 22e verjaardag is er niet.