Stuart

Stuart woont nu ruim drie maanden bij ons in huis. We zien hem niet zo vaak, want hij is nogal gesteld op z’n privacy. Als ik al lang in bed lig hoor ik zijn voetstappen door het huis. Een enkele keer zie ik hem voorbij lopen in z’n grijze bondjas. Eigenlijk ken ik hem nauwelijks. Maar ik weet dat we één ding gemeen hebben: we houden van kaas.

Ondanks het feit dat Stuart een beetje schuw is tegenover mij en de andere bewoners van mijn huis, is hij absoluut geen saaie huismuis. Sterker nog, hij heeft een behoorlijk actief seksleven en er kruipen inmiddels al een aantal ’little’ Stuartjes door ons huis 

Maar goed, Stuart betaalt geen huur en mijn huigenootjes en ik zijn hem ook liever kwijt dan rijk! We hebben alles geprobeerd om van hem af te komen. Eerst wilden we hem in de val laten lopen. Toen dat niet lukte hebben we een sensor geplaatst. Maar omdat we hem nu echt zat zijn hebben we extreme maatregelen moeten nemen: gif.

Meer weten over stuart? Kijk hier voor de Kaas-reclame waar Stuart een hoofdrol in heeft gespeeld

Liménas Chersonísou

 

Omdat ik deze zomer wat anders wilde dan lauwe koffie rondbrengen op een regenachtig Nederlands terras besloot ik een paar weken geleden te solliciteren op een soort gelijk baantje op het warme Griekse eiland Kreta. Inmiddels ben ik aangenomen en zondag vertrek ik voor 2 maanden naar Liménas Chersonísou (Chersonissos). De kustplaats is inmiddels onder jongeren  populairder dan het Spaanse Blanes en Loret de Mar en ik hoop toch iets meer van het eiland te zien dan dit lijstje dat ik op internet vond.

In mijn vrije dagen hoop ik dan ook contact te kunnen maken met de locals (al is mijn grieks nu nog beperkt tot Kalimera (goedemorgen) en Kalispera (goedenavond) en meer van het eiland te zien dan in mijn Capitool-gids en Lonely planet staat beschreven. Misschien ga ik mijn zee-angst wel overwinnen en haal ik mijn duikbrevet..

 To be continued….

Nationalisme

Utrecht, 12.45 uur. Ik fiets richting het centrum omdat ik nog even naar de Hema moet voor wattenstaafjes. Zoals ik al zei, ik heb niet veel met voetbal en omdat ik tijdens de eerste wedstrijd van Oranje bij de crematie van mijn oma zat hou ik er toch een beetje een naar gevoel bij dit jaar.

 Ik ben nog maar net op mijn fiets gestapt of ik kom ze al tegen: de brulshirts, de beessiemutsen, de Bavaria-jurkjes en de Heineken TromPet. Eenmaal in het centrum word ik bijna van mijn fiets geblazen door een vuvuzela en als ik af stap zet ik mijn fiets naast die van twee oranje zwarte pieten. Het is druk in het centrum, maar de Hema is vrijwel uitgestorven. Op de radio is de gewoonlijke Hema relcame ingeruild voor een uitzending van Langs de Lijn.  Als ik wil afrekenen vang ik het telefoongesprek op van een jongen die achter mij staat. Zijn gesprekspartner vertelt hem dat er bij  Café De Winkel van Sinkel, waar de wedstrijd te zien is op een groot scherm,  een enorme rij staat. Eenmaal weer buiten knalt Frans Duijts uit de boxen van een van de nabij gelegen kroegen. Zei prinses Maxima in 2007 nog dat de Nederlandse indentiteit niet bestond. De Oranje extase rond het W.K voetbal 2010 is Nationalisme ten top.

Bijzondere om te zien, hoe veel mensen die normaal helemaal geen sportliefhebber zijn, ineens een rol aannemen en vol overgave achter Oranje staan. Tijdens de Olympische juichten politici compleet met oranje stropdas als cheerleaders en in het buitenland staan onze fans bekend als ‘the orange army’. Het is alleen nog even wachten op de oranje boerka.

Estadio Santiago Bernabéu

Voetbal. Ik heb er niks mee. Ik kan nog net het Nederlands elftal onderscheiden van de tegenpartij en ik weet in welk doel de bal moet komen, maar daar houdt het dan ook zo ongeveer mee op. Gek genoeg was een bezoek aan het Estadio Santiago Bernabéu een van de hoogtepunten van mijn trip naar Madrid.

Omdat ik de Spaanse hoofdstad op een andere manier wilde leren kennen dan de standaard toeristische plekjes,  zoals Palacio Real, het Prado en en Plaza Mayor, trok ik eind mei samen met een vriendin en 80.532 andere mensen naar het Madrileense stadion om een voetbal wedstrijd van oud Real Madrid spelers tegen het veteranen team van Inter Milaan te aanschouwen. Voetbal is namelijk de nationale sport van Spanje en Real Madrid de meest succesvolle club.

Het was maar vijf haltes naar het eindstadion. Maar bij elke stop in de Metro persten zich meer en meer joelende voetbalsupporters tegen ons aan. Het lawaai bij aankomst was enorm. En toen bleek dat alle reisgenoten uit  onze metro nog maar een schijntje waren vergeleken met het totale volk dat zich inmiddels bij Bernabéu verzamelt had. Eenmaal binnen bleek dat onze plekken zich in de nok bevonden. Rennend over de roltrappen haastten we ons naar boven. En dan ineens uit het niets was daar een immens uitzicht. Vanuit een van de doorgangen naar de tribunes zie ik de overkant van het stadion. De afstand is zo groot dat de supporters zijn veranderd in gekleurde vlekjes zo groot als een duimnagel. Bernabeu is met ruim tachtigduizend zitplaatsen niet eens een van de grootste stadions ter wereld, (In de Noord-Koreaanse hoofdstad Pyongyang staat namelijk een voetbaltempel  met een capaciteit van 150.000 plekken. Maar de Arena heeft, ter vergelijking, plaats voor maar ongeveer 50.000 mensen) maar zo veel mensen bij elkaar maakt een geweldige indruk.

We lopen de gang door en komen uit bij de tribunes. Ik kijk recht in een scherp afdalende tribune en moet even slikken als ik besef dat we nog hoger moeten klimmen om bij onze plek terecht te komen. Uiteindelijk laat ik me zakken op een van de plastieken blauwe stoeltjes. De Milaanse spelers lijken aan Real Madrid gewaagd en de ene na de andere bal vliegt in het doel. Het publiek zet regelmatig de wave in en de coaches lijken om de tien minuten een speler te wisselen. Waar ik thuis nog regelmatig achter de televisie in slaap val omdat het zo saai is, hoef ik me hier geen enkele minuut te vervelen.

Naast mij zitten een paar trouwe Real Madrid fans aandachtig naar het veld te staren. Tussen het kijken door splitten ze vakkundig de zonnebloemzaadjes tussen hun tanden om de hulsjes vervolgens op de grond uit te spugen. Een  echte traditie, zo blijkt. Want wanneer ik na anderhalf uur het stadion weer verlaat is de betonnen vloer van de tribune bruin gekleurd door alle uitgespuwde zaadjes.

Vliegen

Twee uur. Dat is de tijd die je er over doet om naar Madrid te vliegen. Een week voor mijn vakantie reed ik in dezelfde tijd met de Intercity vanaf Utrecht naar Maastricht. Een gek idee.

Als ik op Eindhoven Airport aankom zie ik dat er zelfs vluchten vertrekken naar Rotterdam! De aswolk die het vliegverkeer in half Europa  stil legde, geeft wel aan hoe afhankelijk we zijn geworden van Boeings en Airbussen. Doordat bedrijven steeds meer op internationaal gebied gaan samenwerken, maar ook omdat de mijn generatie steeds vaker een vliegvakantie naar de Griekse eilanden boekt in plaats van dat we met ons tentje naar Terschelling gaan. Tja, en waarom ook niet. Vliegen is snel, goedkoop en  redelijk comfortabel.

Veertig euro lichter, ik laat mijn boarding pass aan de grondstewardess zien en loop de slurf die me naar het vliegtuing leidt, binnen. Ik kies een plaats op de eerste rij. Naast het raampje. Last van vliegangst heb ik niet. Maar na de recente vliegrampen in Smolensk, Tripoli, Suriname en India ga ik dit keer toch iets minder relaxed het vliegtuig in. Wanneer de banden het laatste contact met de grond verbreken keert mijn maag zich even om. Het zal toch wel goed gaan? Eenmaal veilig boven de witte wolkendeken word ik weer rustig en durf ik mijn stoelriem los te maken. Ik lees nog wat in mijn Capitoolgids en voor ik er erg in heb, wordt de landing al weer ingezet. Tot San Sebastian hebben we boven een bewolkt gebied gevlogen maar ineens komt de Spaanse kustlijn in beeld. Zonovergoten bruine en groene weiden vullen het land. Af en toe een dorpje, een berg of een meer. De druk in mijn oren neemt toe. Snel zoek ik naar mijn pakje kauwgum. Maar het is al te laat. Het industrieterrein rond om Bajaras Airport komt griezelig dichtbij en dan ineens zie ik de landingsbaan naast me. Met een lichte tik en een enorme vaart landen we op het vliegveld. Mijn ogen vallen op de zwarte letters bij een van de Hangars. Bienvenido a Madrid!

Druk, omdat het kán!

Mijn eerste post. Op advies van Wilfred Simons, maar ook omdat het kan. De afgelopen maanden heb ik dag in, dag uit geschreven over uiteenlopende zaken. Nu is mijn stage voorbij en zit ik weer op school. En gek genoeg schrijf je niet zo heel veel op de Svj. Door middel van deze blog wil ik me blijven ontwikkelen in het schrijven. Bovendien dacht ik nu eindelijk de tijd te hebben voor een blog. De afgelopen maanden heb ik verschillende afspraken met sportschool, dokter, tandarts en ouders af gezegd. Want waar moest ik de tijd vandaan halen? Als ik klaar zou zijn, zo dacht ik, had ik zeeën van tijd.

Niets daarvan! Nu ben ik druk, omdat het kan! Ja. Momenteel heb ik maar twee dagen in de week les, maar de schade moest worden ingehaald. Dus inmiddels ben ik toch maar naar de dokter geweest voor die ingegroeide teennagel, heb ik toegegeven aan al die borrelavondjes met vrienden, ben ik op visite geweest bij klasgenootjes in het Buitenland, heb ik mezelf toch maar weer met tegenzin naar die sportschool gesleept, en ben ik nu toe aan een metamorfose van mijn kamermuren..

Gelukkig ben ik de schrijfkriebels onderweg niet kwijtgeraakt en hoop ik u het resultaat te kunnen tonen. Welkom op Marianneschrijft.worldpress.nl!